3 - Ruimte en Grenzen

3 - Ruimte en Grenzen

Geschreven door Adriaan Hoogendijk dinsdag 01 maart 2011 13:11

Zo veel uit het leven blijkt onder de noemer van 'ruimte' te kunnen worden beschreven. Bij afscheid ontstaat er nieuwe ruimte. De nieuwe ruimte kun je gaan innemen.  En vervolgens is het de vraag of het lukt om in je nieuwe ruimte je grenzen te stellen. Als dat nodig is, maar dat blijkt regelmatig het geval te zijn.
Overal waar mensen samenleven of samenwerken, daar is sprake van macht, want mensen zijn hoe je het ook wendt of keert op eniger wijze afhankelijk van elkaar en we hebben dus ook voortdurend invloed op elkaar. 

Negen aandachtspunten

In dit veld van afhankelijkheid is het daarom van belang dat:

1. je goed weet wie je zelf bent,
2. wat je zelf kunt en
3. wat je zelf wilt.

Want anders bepalen anderen dat voor je en we weten dat dat op den duur niet goed kan gaan. Het is ook belangrijk dat

4. je weet wat je nodig hebt,
5. welke ruimte van jou is en
6. waar je grenzen liggen. 

Ook is het van belang dat

7. je die goed kunt voelen, dat
8. je die goed kunt verwoorden en dat
9. je daarover tactisch kunt communiceren.

Structureel Struikeltijd

Dat dit alles niet altijd even goed lukt, is duidelijk, want het is structureel struikeltijd, met vallen en opstaan.

Je kunt het leven ook zien als een voortdurende training in verantwoordelijkheid. Voor je eigen geluk, je eigen verlangens, je eigen gevoelens en emoties, je eigen welzijn en welstand, je eigen grenzen, je eigen handelen en je eigen integriteit. Vanuit die verantwoordelijkheid valt er veel niet meer uit te besteden, de oorzaken elders te zoeken of de schuld bij de ander te leggen. Het leven is een onverbiddellijk leerproces en er valt geen ontkomen aan.   

Er zijn aanpassers en volgers. Hebben zij grenzen? Misschien niet zo veel. Ze hebben misschien ook minder grenzen nodig dan de koplopers, creators, ondernemers of pioniers. Het lijkt me dat, hoe meer je je nek uitsteekt, des te kwetsbaarder je bent. Er kan meer op je worden geprojecteerd, je moet meer wonden genezen, er kan meer jaloezie ontstaan, je wordt meer gekopieerd, er worden meer meningen en oordelen over je geveld en er kunnen eerder schermutselingen aan de grens ontstaan.

De 'volgers' lijken beter in het ontvangen en 'koplopers' lijken beter in het schenken. De één kan beter ontvangen, de ander beter schenken. Volgers kunnen 'schenken' doodeng vinden, want misschien word je wel afgeschoten. Koplopers kunnen 'ontvangen' een probleem vinden, want misschien wordt er wel een bommetje bij je naar binnen gegooid. Maar uiteindelijk lijkt het leven je uit te nodigen tot een mooie balans tussen schenken en ontvangen. Misschien door eerst te oefenen in de privésfeer met vertrouwelingen, om daarna de loopbaan weer nieuw leven in te blazen met nieuwe onverwachte en onvermoede kwaliteiten.   

Ruimte waarvoor eigenlijk?

Ja, dat is een meditatieve, het leven begeleidende vraag. Wat heeft nu ruimte nodig? Wie ben je nu en wat heb je nu te melden? In het hier en nu. Hoe is het nu met je gevoelens? Wat is de roep van je gevoelens? Welke gevoelens roepen om erkenning en bestaansrecht, en deden dat eigenlijk al jaren. Welke nieuwe wijsheid wil er geboren worden vanuit je gevoelens? Ik ben vóór de emancipatie van gevoelens, want als ze er oordeelloos mogen zijn, dan maken ze leven en werken menselijker, rijker, wijzer, humaner en meer integer. Als gevoelens er mogen zijn, pas dan kunnen ze transformeren, pas dan ontstaat er nieuwe ruimte voor nieuwe verbondenheid met alle mensen van de wereld. Dus: gevoelens vragen om ruimte!