10 - Lofzang op de Stem

10 - Lofzang op de Stem

Geschreven door Adriaan Hoogendijk dinsdag 01 november 2011 00:00

Wat is het heerlijk om onze liefde vorm te geven in hartverwarmende complimenten, betrokken adviezen, belangstellende vragen, tedere ontboezemingen, zingen, neuriën, fluisteren.

En dat we daar alle tijd voor nemen, omdat we de woorden heel precies willen kiezen bij de gevoelens die we verwoorden of wat we nu precies bedoelen. En dat we ons hart vrijmoedig durven laten spreken door onze stembanden heen. En dat we onze kwetsbare kanten ook durven uiten, omdat ze zo authentiek, interessant, ontwapenend, maar ook juist krachtig zijn.

Wat is het scheppend om je te laten interviewen door betrokken en vertrouwelijke omstanders om verder te komen in je ontdekkingsproces over wat je nu in feite komt leren, creëren en melden op deze planeet en in deze epoche. En hoe je het een en ander nu toch in hemelsnaam zou kunnen aanpakken.

Wie Durft Wat?

Ook dúrven aanpakken, natuurlijk. Durven is een thema! Wie durft zijn waarheid uit te spreken? Wie durft echt te zijn! Zonder aanpassing aan anderen, maar wel in afstemming mét anderen. We willen immers het liefste vertellen wat ons het liefste is, dus onze meest pure, diepste, maar ook kwetsbaarste talenten.

Niet opvallen, niet je kop boven het maaiveld, niet de echte dingen noemen, niet de onechtheid benoemen, niet de dwarsligger wezen, niet je grenzen aangeven … het zijn de verkrampingen in het strottenhoofd. De lucht stokt, de stembanden liggen stil, we verstijven, we zijn de woorden vergeten, het wordt überhaupt stil.

Maar het is niet alleen de zangeres, die toch de sterren van de hemel kan zingen, daags nadat haar moeder is overleden. Het zijn de mensen die hakkelend en stotterend in ontwikkeling willen zijn, en met alle moed van de wereld vertellen dat zij zich niet goed voelen bij de situatie zoals die is. Dat ze graag willen dat het anders gaat.

Hooggevoeligheid

Maar hoe hooggevoeliger, hoe verdoofder de stembanden kunnen zijn, hoe moeilijker het is om te leren spreken in situaties van grensoverschrijding. Voor hooggevoeligen liggen er geen passende communicatiescenario’s klaar op de planken van onze cultuur. Zij kunnen de profeten zijn van hoe het anders zou kunnen, maar het is voelbaar als te ongebruikelijk, te vreemd, te anders, te verboden. Maar met vallen en opstaan kunnen ook zij zich leren uitspreken.

De stem is één van de voertuigen in processen van schenken en ontvangen en kan een belangrijk instrument zijn om een disbalans in een relatie weer te herstellen, door gevoelens uit te spreken. Misschien te beginnen met fluisteren, waar nog nooit gefluisterd werd.

En ook is er de schreeuw. Als de pijn zo erg is, dat de onbewust afgesproken cultuur niet meer telt. De schreeuw rolt door de stembanden, want er is wanhoop ten top. In de taal van de baby of het huilen van de wolf.

Wat Wil de Stem?

En er is venijn, wat wordt geuit. Oude pijn die er niet mocht zijn, maar toch uiteindelijk zijn vervormde weg vond naar buiten toe. Verbittering, woede, haat, vernietiging. De stem kan de stem zijn van het hoofd, van het lichaam, van het hart, van wat geplet was geraakt uit onmacht en onkunde over hoe nu toch in hemelsnaam het leven werkt en hoe niet.

En de stem kan ook de drager zijn van de leugen. Of er is de zucht van verlichting. Of er is de stem van manipulatie en van macht. Maar er is ook het lied van vergeving, van mildheid en compassie.

De stem is een vertolker van wat er is en van wat er mag zijn en als je goed luistert ook van wat er níet mag zijn. De stem wil haar werk doen en benoemen wat er is. De stem wil het instrument zijn voor het creëren van nieuwe taal. Een nieuwe tijd vraagt om een nieuwe taal. Zou die door autheenticiteit vanzelf kunnen ontstaan?

Met de stem kunnen we samenwerken, vrienden maken, onze producten en diensten verhelderen en verkopen. Met de waardigheid die zij verdienen en die ook onszelf recht doet. Met de stem kunnen we ook anderen vragen naar hun diepere talenten en naar wat hen fascineert en wat zoal hun hartstocht kan wekken.

Gebroken Stemmen en Genezende Stemmen

De stem is ook uniek. De walvis houdt zijn kroost op koers. De roep van de vogel, hoog in de lucht, houdt de zwerm bij elkaar. Het pinguïnjong herkent als geen ander de roep van de moeder. Er zijn engelenstemmen, zo helder. Er zijn gebroken stemmen, zo aandoenlijk. Er zijn krassende stemmen, zo pijnlijk om te horen.

Hoeveel trillingen zitten er eigenlijk in een stem? En hoe voelen die verschillende trillingen? En wat zeggen de verschillende trillingen? Stemmen stellen gerust of juist niet. Ze zijn een weldaad of juist niet.

En er kunnen ook genezende trillingen verborgen zitten in een stem. Je kunt je stem richten met een intuïtief gekozen geluid op een zere wond op het lichaam van een ander. Kijk wat er gebeurt en hoe het voelt. Een lang vergeten menselijke kwaliteit.

Van Acceptatie naar Transformatie

Stemmen zijn vertolkers van nieuwe wijsheid, door essenties van gevoelens te verwoorden en te delen met anderen. Dan is er openheid en oprechtheid en dat geeft vrijheid, een bevrijding van de stem, een bewijs van je bestaan en een verwelkoming van gevoelens die nog maar nauwelijks in onze bestaande cultuur konden worden benoemd.

Het gaat om het vertolken van gevoelens in het hier en nu, maar nadrukkelijk zónder het begeleidende commentaar van oude mentale verhalen, analyses, argumenten of onderbouwingen. De stem kan juist dienen als bewijs van zelfliefde, want van acceptatie, en een eerste en grote stap naar transformatie van wat nog vervormd was of wat nog niet gehoord was of wat er nog niet mocht zijn.

De stem is het element van water en water wil stromen en communicerende vaten bewerkstelligen. Uitwisselen, wijsheid en bewustzijn vermeerderen, tussen meer en meer mensen, dieren, planten en stenen. Want alles is uiteindelijk verbonden met alles. Leve de stem!

-o-o-o-